چرا بعضی از کارگران واحدهای تولیدی تمایلی به بازنشستگی ندارند؟!

0

736709c221bb49033fdd0ae64a1a5ef9بعضی از کارگران واحدهای تولیدی علی رغم داشتن شرایط بازنشستگی، میل و رغبتی به بازنشستگی ندارند و اظهار می دارند: وقتی کارفرما چند ماه است که توانائی پرداخت حقوق و دستمزد کارگران خودرا ندارد، چگونه می تواند نسبت به تسویه حساب سنوات خدمت و سایر مطالبات کارگران پس از بازنشستگی اقدام نماید؟! این کارگران اظهار می نمایند وقتی که در محل کارخانه حضور دارند و پیگیر مستمر مطالبات خود می باشند تاکنون به نتیجه ای نرسیده اند و اگر محل کار خود را ترک نمایند محال است که بتوانند به تمامی خواسته های بر حق خود که سال ها عمر خود را در آن سپری نموده اند، دست یابند و به همین علت است که با همه مشکلات آن می سازند تا روزی این خواسته های آنان به واقعیت تبدیل شود.

کارگران اینگونه واحدهای تولیدی اظهار می نمایند : محصولات تولیدی آنان قادر به رقابت در بازار مصرف نبوده و رقبایشان با تولید کالاهای مرغوبتر و نیز ارزانتر مانع ورود کالاهای تولیدیشان به این بازارها گردیده اند. کارفرمایان و همچنین مدیران این واحدهای تولیدی به سبب اینکه دانش فنی خود را بروزرسانی ننموده و همواره فاقد مهارت و توان مدیریتی متناسب با خواسته های روز افزون مشتریان خود می باشند، رفته به رفته این مشتریان خود را از دست داده و روز به روز از توان مالی آنان نیز کاسته می گردد، تا جائی که بیم آن وجود دارد که به کلی مستاصل شده و واحدهای تولیدی را بسمت ورشکستگی هدایت نمایند.

البته بایستی اضافه شود که بعضی از واحدهای تولیدی به جهت فاقد مدیرانی توانمند، مشکلاتی را برای نیروهای کار و بطور کلی برای واحدهای تولیدی خود ایجاد نموده اند که با تغییراتی در مدیرت آن و با جایگزینی مدیرانی توانمند ونوگرا می توان از بروز خسارات وارده بیشتر جلوگیری نمود. اما بعلت اینکه صاحبان اینگونه بنگاه ها حاضر به پذیرش این موضوع نیستند که بایستی دانش فنی آنها به روز رسانی شده، همواره فرفکنی نموده و مشکلات ایجاد شده را در جائی دیگر جستجو می نمایند. به همین علت هرگز با این شیوه مدیریتی قادر نخواهند بود مشکلات عدیده واحدهای تولیدی خود را مرتفع نمایند. آنچه که مسلم است برای جلوگیری از تعطیلی اینگونه واحدهای تولیدی و افزوده شده نیروهای کارآنان به خیل انبوه بیکاران بایستی راهکارهای ویژه ای ارائه گردد. یعنی اینکه ازطرق مختلف بخصوص از طریق سازمان صنایع به آموزش کارفرمایان و همچنین مدیران این واحدها اقدام شود و اگر این مدیران به حد نصاب لازم جهت اداره واحدهای تولیدی خود دست نیابند، جای خود را به مدیرانی شایسته و توانمند واگذار نمایند. مسلما صاحبان اینگونه واحدهای تولیدی از حضور در کلاس های آموزشی خودداری نموده و تعدادی از مدیران دونپایه را برای فراگیری معرفی خواهند کرد که تاثیری در شیوه مدیریت ناکارآمد آنان نخواهد داشت. به همین علت بایستی به هر شیوه ای این کارفرمایان را برای فراگیری دانش فنی روز تشویق نمود و در صورتی که از حضور در کلاس های آموزشی خودداری نمایند از بسیاری امتیازات محروم گردند. اگر مدیران صنایع در جهت آموزش کارفرمایان واحدهای تولیدی که مشکلات آنها به علت نداشتن مدیرانی توانمند و نوگرا بوده موفق عمل نمایند می توان انتظار داشت که آن دسته از موسسات و واحدهای تولیدی که به جهت عدم مدیرانی توانمند و کارامد دچار مشکل گردیده اند، از نابودی آنان ممانعت بعمل آمده و از بیکاری روز افزون نیروهای کار آنان جلوگیری گردد.

اما دسته دیگری از واحدهای تولیدی نه تنها دارای مدیرانی ناکارامد هستند بلکه اساسا از ایجاد واحدهای تولیدی اهداف دیگری را درسر داشته و بهبود شرایط نیروهای کار و همچنین داشتن تولیدات مرغوب و عرضه آنها در بازار مصرف برای آنان از اهمیت اساسی برخوردار نبوده بلکه اهداف آنان این بوده که از طریق امکانات ایجاد شده بتوانند به سودهای سرشاری دست یابند. اینگونه کارفرمایان به دریافت تسهیلات بانکی متعدد از بانک های مختلف علاقه بسیار داشته و هرگز در فکر باز پرداخت تسهیلات دریافتی نمی باشند. تمایلی به پرداخت حق بیمه کارگران خود به سازمان تامین اجتماعی نداشته و حتی وجوه مالیات مکسوره از حقوق و مزایای نیروهای کار خود را به سازمان امور مالیاتی واریز نمی نمایند. جالب است بدانیم که صاحبان اینگونه بنگاه ها علاقه وافر به مسافرت خارج از کشور دارند و سالیانه چندین بار به مدت طولانی به خارج از کشور سفر می نمایند و هنگامی مجددا به کشور و به محل تولیدی خود برمی گردند که تمامی پولهائی را که (حاصل دسترنج نیروهای کارشان بوده و بجای پرداختن حقوق ومزایای کارگران خود ) به همراه داشته اند به انتها رسیده باشد. به همین دلیل موضوع کارفرمایان دسته دوم از دسته اول بطور کلی مجزا می باشد و برخورد با صاحبان بنگاه های دسته دوم به گونه ای دیگر می باشد از جمله ممنوع الخروج نمودشان تا زمانیکه تمامی بدهی های خود را از بابت حقوق و مزایا و سایر مطالبات کارگران و سازمانهای تامین اجتماعی و امور مالیاتی پرداخت نمایند. توضیح اینکه صاحبان این نوع بنگاه های اقتصادی به جهت اعتیاد به مسافرت خارج از کشور تمامی مساعی خود را در جهت رفع ممنوع الخروجی خود بکار خواهند گرفت .

با بررسی وضعیت کارفرمایان دسته اول و نیز دسته دوم و متمایز نمودن آنان از یکدیگر، ضمن کمک و مساعدت به کارفرمایان بنگاههای دسته اول از سوء استفاده بیش از پیش کارفرمایان بنگاههای اقتصادی دسته دوم جلوگیری شود تا بتوان شاهد جامعه ای با رونق و شکوفائی اقتصادی باشیم.

۲+

ارسال نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here